یکى از پسران هارون الرشید (پنجمین خلیفه عباسى) در حالى که بسیار خشمگین بود نزد پدر آمد و گفت: فلان سرهنگ زاده به مادرم دشنام داد. هارون، بزرگان دولت را احضار کرد و به آنها گفت: جزاى چنین شخصى که فحش ناموسى داده است چیست؟ یکى گفت: جزایش، اعدام است. دیگرى گفت: جزایش بریدن زبانش است. سومى گفت: جزایش مصادره اموال او به عنوان تاوان است. چهارمى گفت: جزایش تبعید است. هارون به پسرش رو کرد و گفت: اى پسر! بزرگوارى آن است که او را عفو کنى و اگر نمى توانى، تو نیز مادر او را دشنام بده، ولى نه آنقدر که انتقام از حد بگذرد، آنگاه ظلم از طرف ما باشد و ادعا از جانب او:

نه مرد است آن به نزدیک خردمند

                                              که با پیل دمان پیکار جوید 

بلى مرد آنکس است از روى تحقیق

                                                 که چون خشم آیدش باطل نگوید

 دمان: خروشان و خشمگین

منبع

نتیجه تصویری برای سعدی